Ex-dakloze vangt nu kinderen op
ACUCHOHet is vijf uur s' middags, Alanya Santa Cruz (30) komt aan op haar werk. Midden in de stad Ayacucho, hoog in het Peruaanse Andesgebergte, heeft Alanya drie jaar geleden een nachtopvang voor dakloze kinderen opgericht.
De kinderen druppelen vanaf zes uur binnen. Het zijn er vandaag een stuk of zes, die hebben besloten te overnachten bij Alanya en haar team van vrijwilligers.
Het gebruikelijke avondritueel begint: douchen, kleren wassen, eten en een potje voetballen op het plein. Twee Nederlandse vrijwilligsters vertrekken binnenkort, dus voor het slapengaan studeren de straatkinderen een dansje in dat ze zullen opvoeren tijdens de afscheidsavond.
Rond tien uur gaan de kinderen slapen.
Morgenochtend gaan ze de straat weer op. Een enkeling gaat naar school, maar de meesten brengen hun dagen door met schoenen poetsen, rondhangen, of, in een erger geval, lijm snuiven.
,,Kinderen leven van dag tot dag, ze denken niet na over hun toekomst,’’ zegt Alanya. ,,Dat maakt het werk soms frustrerend. Mijn voldoening haal ik uit kleine dingen. Een kind dat na drie dagen zwijgen ineens met een verhaal op de proppen komt of een onverwachte knuffel."
Alanya weet als geen ander wat het is om op straat te leven. Ze is geboren in Peru, maar werd als kind geadopteerd door een Brabantse familie.
,,Als kind voelde ik me altijd anders dan de rest, ik kon niet aarden in Nederland. Vaak dacht ik: Waarom ben ik in godsnaam hier en niet bij mijn familie in Peru?"
De problemen werden steeds groter, tot Alanya op haar 15de van huis wegliep. Ze belandde in Utrecht, waar ze drie jaar op straat heeft gezworven. ,,Ik kwam daar als kind terecht in een volwassenenwereld; iedereen had heftige problemen. Toch werd ik meteen opgenomen in de groep. Ik heb veel hulp gekregen op straat."
Samen met andere ex-daklozen richtte Alanya Santa Cruz in 1994 de NoiZ op in Lombok, Utrecht, een nachtopvang voor daklozen. Ze werkte er als coördinator.
,,De NoiZ was voor mij een ommekeer, ik heb daar vertrouwen gekregen. Daardoor wilde ik verder groeien. Ik wilde niet meer liegen, niet meer stelen en niet meer bedriegen. Ik wilde bewijzen dat ik het wel kan. Ik hoop dat ik bij de kinderen hier, eenzelfde ommekeer teweeg kan brengen."
Ze heeft ruimschoots ervaring in de opvang, maar in Nederland is het toch een ander verhaal, zegt Alanya. ,,In Utrecht konden we aanspraak maken op allerlei subsidies, dat hoef ik hier niet te verwachten. Ik moet het echt zien te rooien met particuliere giften, dat is geen vetpot.’’
,,Een voordeel hier is wel dat ik hier niet aan allerlei regels ben gebonden. Je huurt een huis en begint een opvang, dat gaat in Nederland echt niet zomaar."
Alanya woont nu drie jaar in Peru, inmiddels met haar Nederlandse vriend Peter en dochtertje Selina (1).
,,Ook hier ben ik anders, ik spreek Spaans met een accent en beheers de indianentaal Quechua niet. Toch ben ik nu blij dat ik in Nederland heb gewoond. Als ik niet was geadopteerd, had ik nooit de mogelijkheden gekregen die ik nu heb. Dan was ik waarschijnlijk op straat opgegroeid. Net als de kinderen in mijn opvanghuis.’’
AD | Lieneke van der Fluit | 22-08-06
|
