Oud en Nieuw Lombok

Sommigen zijn er geboren en getogen, en bewaren mooie herinneringen aan de arbeiderswijk die Lombok ooit was.

‘Je had niet veel, maar je had elkaar’

‘Tegenwoordig gaan we eens in de veertien dagen naar Overvecht, daar zit een goeie bakker. Dan kopen we brood, daar maken we allemaal pakketjes van en dat gaat dan in de vriezer. Ja, een goede warme bakker missen we wel hier in de beurt.’

Ruim 66 jaar woont mevrouw Hofman inmiddels in de Laurens Reaalstraat, onafgebroken. In haar jeugd waren en nog volop winkeltjes in de buurt. ‘De melkboer, de bakker en naast ons zat ook een fietsenmaker. Daar kon je een oud wiel krijgen en daar kon je mee hoepelen, dan waren we de koning te rijk!’

Het was de tijd van schoon en netjes, van de stoep schrobben en de bel poetsen. Maar ook van Pruimpje Tabak, de man die dagelijks het trottoir onder vuur nam. ‘En je hielp elkaar. Zelf heb ik ook tot het eind toe voor m’n ouders gezorgd, die woonden naast ons. Ik zal het van m’n eigen kinderen niet verlangen, maar dat was toen helemaal niet ongewoon.’

Het was ook de tijd van de roomsche en de protestantse middenstanders en bedrijven. ‘Vroom en Dreesman, dat was een katholieke zaak, protestantse winkelmeisjes kwamen daar echt niet aan de slag.’

Niet hooghartig | De verloedering in de jaren zeventig van de vorige eeuw heeft veel buurtbewoners doen uitwijken, stelt mevrouw Hofman. ‘Maar sommigen komen nu weer terug. Want in Nieuwegein en Houten is niks te beleven, daar leeft het niet.’
En sinds de renovatie is de buurt er weer flink op vooruit gegaan. ‘Jonge aardige mensen. Dokter, ingenieurs, allemaal goedverdienende mensen. Maar helemaal niet hooghartig. We hebben ook van wel vijf of zes mensen in de straat de sleutel, zodat we bijvoorbeeld op de poezen kunnen passen als ze weg zijn.’

Toch maakt ze zich wel eens zorgen over de toekomst. ‘Vroeger kon je gewoon een touwtje uit de bus laten hangen, maar dat is nu ondenkbaar. Laatst was m’n man even naar achteren om nog een vuilniszak te halen, terwijl hij de voordeur open had laten staan. Stonden er meteen twee mannen in de gang! Gelukkig gingen ze er meteen vandoor.’

Nieuw

‘We fietsten hier regelmatig langs en toen dachten we al: als we daar eens konden wonen.’ Dat bleek helemaal niet zo onmogelijk, want hoewel de verhuisdozen nog nauwelijks zijn uitgepakt omdat de aannemer nog druk bezig is met de laatste loodjes, wonen Inge Bakkenes en Jeroen Imants inmiddels aan de Leidsekade.

Ze kochten het pand van een stichting voor begeleid wonen. Inge Bakkenes: ‘Het was totaal uitgewoond, met overal aanrechtjes en douchecabines.’
De architect van het betreffende blok stond al klaar met een renovatieplan. ‘Dat hebben we nog wel een beetje aangepast, met veel hulp van de inspecteur Humphrey Ramjiawan. Om tijd te winnen en kosten te besparen hebben we binnenshuis in eigen beheer verbouwd. Het slopen hebben we grotendeels zelf gedaan en de rest deed een aannemer die we al goed kenden.’

Levendig |De keus voor Lombok was een hele bewuste. Inge Bakkenes: ‘Lombok is een veel leukere buurt dan Hoograven, het lijkt meer op de Amsterdamse Straatweg, waar ik ook heb gewoond. Lekker levendig met al die winkeltjes, de mensen op straat. Hier voelden we ons meteen veel meer thuis.’
Maar krap twee weken na de verhuizing is het vooral nog een kwestie van ontdekken. ‘Een lid van het koor waar ik in zing, woont hier om de hoek en heeft me al wel het een ander verteld. En hier vlakbij zit Kade Ateliers, het lijkt me heel erg leuk om daar een cursus te doen. Bovendien zag ik ook ergens een fitnesscentrum, dat is misschien een goeie aanleiding om weer wat aan sport te gaan doen.’
Het grootste genot is voorlopig toch de grootte en de plek van het huis. ‘Iedere ochtend als ik uit m’n slaapkamerraam kijk, met het uitzicht op de Munt, de mooie hoge bomen, het water van de Leidsche Rijn en het Merwedekanaal, dan denk ik: wat is het hier prachtig, echt prachtig! Dus de eerstkomende twintig jaar gaan we hier niet weg.’

Bureau Movement | Chris Bos | 17-3-02